LaBrands blog triathlon

Zoals je misschien wel weet, bestaat een triathlon uit 3 sporten: Zwemmen, fietsen en hardlopen. Geen van drieën vormt echt een probleem, maar ik blink ook in geen van drieën uit. Als ik mag kiezen zou ik zeggen dat ik in het zwemmen het minste uitblink.

Ik heb met het schoolzwemmen mijn diploma’s gehaald: A, B én C.
Je zou denken dat je daar een heel eind mee komt. En dat klopt: Ik kom best een eind. Het duurt alleen erg lang.

Eind 2017 ben ik begonnen met 2 of 3 keer per week baantjes trekken. Op dat moment kon ik wel borstcrawl zwemmen, maar dan zonder tussendoor te blijven ademen. Na een paar dappere pogingen en een paar liter zwembadwater liet ik dat idee varen. Dus ploeterde ik door met de schoolslag. Het duurde relatief lang voordat ik hier enigszins gefrustreerd door raakte. Ik zag tijdens het zwemmen (als je schoolslag zwemt heb je bijzonder veel tijd om om je heen te kijken) zoveel mensen een sterke borstcrawl zwemmen, dat moest mij ook lukken. Maar waar leer je dat, als volwassene?

Zwemles

Ik stuitte op de zwemles bij Sparck. Elke zondagochtend (half 9, pittige tijd) een uur trainen en daarnaast 1 of 2 keer per week zelf oefenen. Al die uren in het zwembad werpen enigszins zijn vruchten af. Mijn techniek wordt beter, maar daar is het tot dusver wel mee gezegd. Die borstcrawl lukt op zich wel, maar kost nog immens veel energie. Tips en tricks zijn welkom!

Het gaat in de trainingen niet alleen om het sneller, sterker en technisch beter worden. Er is namelijk nog een hekel puntje waar ik mee moet dealen. Ik ben niet zo’n liefhebber van natuurwater.

Limnofobie – Angst voor meren

Oke, een fobie is wat overdreven. Maar the fear is real! Het idee aan wat er kan leven in een meer, kanaal, plas, whatever, jaagt me de stuipen op het lijf. Het feit dat je beperkt zicht hebt en geen idee hebt wat er om je heen (en onder je!) beweegt freaks me out. En gezien de meeste triathlons in natuurwater plaatsvinden… Tijd om aan de bak te gaan!

De studenten van Thêta organiseren 10 juni een triathlon waar ik me voor ingeschreven heb. Ter voorbereiding hiervan bieden ze 3 trainingen aan, waaronder een zwemtraining in het kanaal waar de triathlon plaats zal vinden. Ik heb me meteen voor de training aangemeld, maar keek er niet direct naar uit. Gewapend met een wetsuit, neopreen “schoenen” (sokken?) en mijn duikbril ging ik naar de training.

LaBrands blog triathlon

Na een korte introductie en uitleg kon ik er niet meer onderuit: Het was tijd om het water in te gaan. Omdat een paniekaanval niet uitgesloten was, heb ik vooraf aangegeven dat ik het retespannend vind en niet veel ervaring heb met buiten zwemmen. Geen probleem, beweert 1 van de 3 Thêta leden die de training verzorgen- Ze houdt me in de gaten.

Ik laat me langzaam en met weinig overtuiging het water in zakken. Het duurt even totdat het water door mijn wetsuit heen komt en ik in de gaten heb hoe koud het water is. Terwijl ik aan de rand blijf hangen om bij te komen en te wennen, komt een ander lid naar me toe en zegt zachtjes: “Je kan het beste even in je wetsuit plassen, dan wordt het lekker warm. Was je ‘m thuis gewoon uit.” Tja, ik was vooraf al 12x naar de wc geweest door de zenuwen. Dat zat er niet meer in.

Eenmaal gewend aan de temperatuur van het water begon de training. Niet zeuren, snoet in het water en zwemmen. Na een paar baantjes was ik nog geen enge beesten tegen gekomen en het water was opvallend schoon, dat geeft de burger moed. Een blokje om zwemmen? Ja, laten we dat maar doen.LaBrands blog triathlon

“Probeer achter diegene vóór je te zwemmen en focus gewoon op zijn voeten!”. Ja, dat moet lukken. Was het niet dat ik zo traag zwem. Diegene voor mij was al snel verdwenen en ik ploeterde in m’n eentje achter de groep aan. Onder water zie je niks in het kanaal, het is één duistere, woelende ellende. Dus terwijl ik steeds verder achterop raakte en de geruststelling van de groep langzaam maar zeker verdween, nam de angst beetje bij beetje toe. Je kan dit. Je kan dit. Niet piepen. Geen paniek. Gewoon zwemmen. De helft van de tijd heb ik onder water mijn ogen dichtgeknepen, om niet het donker in te hoeven kijken.

Uiteindelijk kwam ik natuurlijk weer terug bij de groep. En keerde de ontspanning terug. We hebben in totaal bijna een uur in het kanaal gelegen en verschillende oefeningen gedaan. Ik heb de training overleefd. Het was een positieve ervaring. En er moet nog veel geoefend worden. Maar ik ben de eerste keer in ieder geval niet opgegeten door freaky visjes met heel veel kleine tandjes.

Eén gedachte over “Held op natte sokken”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *