De kunst van het grenzen verleggen

Tijdens het hardlopen voel ik het af en toe. Een krampachtig gevoel in mijn schenen. Het komt na een kilometer (of twee) opzetten, en verdwijnt een paar kilometer later weer. Het doet niet écht zeer. En dat doen springschenen wel, toch? Dus het zijn vast geen springschenen.

Eind 2017 heb ik veel bokslessen gevolgd, waar je niet alleen op de zak mocht slaan, maar ook mocht schoppen! Ik kan mikken als een dronken aap, dus ik schopte geregeld mijn voet blauw of mijn scheen aan gort. Op een gegeven moment deed mijn scheenbeen elke dag, de hele dag zeer. Mijn eigen conclusie: Wellicht kon ik die kicks beter achterwege laten.LaBrands ladiesrun

Toen ik wat later het hardlopen fanatieker op ging pakken, kwam die pijn terug. Maar in veel mindere mate. Ik heb het wel eens met mijn manueel therapeut besproken. Hij oefende wat druk uit, constateerde dat het geen springschenen waren en gaf me groen licht om te blijven lopen. Dus dat deed ik. Want de oorsprong van de pijn lag bij het boksen, dus ondanks dat het dan ook pijn doet tijdens het lopen, kan je gerust blijven lopen. God, eigenwijs is ook wijs he?

Grenzen verleggen

De meeste klachtjes ken ik wel. Een pijnlijke heup. Een enkel die niet wil. Rugklachten. Dat is niks nieuws. Dat maakt het wel moeilijker om grenzen te herkennen. Zeker gezien het afgelopen jaar maar 1 ding centraal heeft gestaan: Grenzen verleggen! Dingen doen die ik voorheen niet kon of durfde, sneller, langer en vaker. Logisch toch, dat je dan af en toe klachten hebt? Met mijn doel voor ogen –  de ¼ triathlon in Nuenen – hoorde het er allemaal bij.LaBrands Nacht van de Vluchteling

Maar dat pijntje in de schenen nam uiteindelijk toch toe. Zodanig dat ik besloot maar even niet te hardlopen en wat rustiger aan te doen. Ik heb het nogmaals aangekaart bij mijn manueel therapeut, maar wederom vertelde hij me dat ik mocht blijven lopen. Tijdens ‘Nacht van de Vluchteling’ kwam ik mezelf tegen. Na 20 km was de pijn zo hevig dat ik de tocht niet uit durfde te lopen. Bang voor een blessure.

Vreemd gegaan

Op aanraden van wat hardlopers heb ik ervoor gekozen om vreemd te gaan en heb ik contact gezocht met een sportfysiotherapeut, die veel ervaring heeft met hardlopen en sportblessures.

Het was een leuke eerste afspraak. De uitkomst was kut, maar het is een gezellige vent. Maar goed, de conclusie: Een overbelast been, 2 geïrriteerde schenen (ook wel bekend als springschenen) en mijn gluteus maximus ook overbelast. Dat zijn overigens de spieren in je billen. Overbelaste billen klinkt alleen niet oké…

De fysio heeft me stevig onder handen genomen en een berg huiswerk gegeven om thuis mee aan de slag te gaan. Het hardlopen is even van de baan, maar zwemmen en fietsen mag! Dus dat was het plan voor de triathlon in Nuenen: Enkel zwemmen en fietsen, daarna uitstappen.

De voorwaarde van grenzen verleggen

Na de eerste twee behandelingen was ik niks meer waard. Super moe, futloos, geen puf of concentratie om te trainen. Ik begon te twijfelen of ik wel kon en moest starten in Nuenen. Mensen zeggen dan dat je het gewoon moet proberen, dan zie je wel hoe ver je komt. Toen ik wakker werd op de dag van de triathlon voelde ik me alsof ik de avond ervoor flink had gefeest. Doodop en gammel. Maar voordat ik uit bed was wist ik al dat zelfs dat geen optie was. Hier houd het voor nu even op.

Zo’n beslissing nemen is soms best lastig. Triathlon Squadra Nuenen LaBrands
Ik wilde super graag starten en was dus zelf erg teleurgesteld. Daarnaast rekenden mijn 2 trainingsmaatjes op me en was heel mijn omgeving ook op de hoogte van dit doel. Om dan aan iedereen te moeten vertellen dat het je niet gelukt is, is niet heel tof. Maar de voorwaarde van grenzen verleggen is weten wanneer je écht moet stoppen. En dit was dat punt voor mij.

Het traject bij de fysio gaat wel een tijdje duren. Na 12 jaar kraken en masseren sla ik een andere weg in en gaan we het helemaal anders proberen. In de hoop dat we een constructieve oplossing vinden en ik 100x beter kan worden in alledrie mijn sporten. Mooi vooruitzicht toch?

One thought on “De kunst van het grenzen verleggen

  1. Dat zijn dappere beslissingen! Zoals onze hardlooptrainer Ton altijd zei: “Rustèg!’ Luister naar je eigen lijf, je hebt er maar eentje! En je wás er! Zondag! Voor mij (en Eline natuurlijk)! En dat was op z’n Vlaams gezegd. keitof! Thanks maatje. Ik hoop dat Veenendaal straks wel gaat lukken en de High Tech Triathlon en dat we samen nog mooie sportherinneringen gaan maken. Dikke kus en fijne vakantie, Marlène

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *