LaBrands sport

De sportschool is niét mijn favorite place in the world. Ik vind de meeste gyms intimiderend, kan me niet zo goed identificeren met de mensen die er rondlopen en heb geen idee waar al die apparaten voor zijn. Toch ben ik er meerdere keren ingetrapt en ben ik al lid geweest bij David Lloyd (2x) en Basic Fit. En sinds kort train ik bij Trainmore.

Ik weet dat sommigen verbaasd zullen zijn te lezen dat ik me weer ingeschreven heb bij een sportschool. Ik verkondig namelijk al heel lang dat je, als je wil gaan sporten, beter iets leuks kunt gaan doen in plaats van een abonnement nemen bij de sportschool. Maar goed, ik ga niet naar de sportschool omdat ik dat leuk vind, maar vanwege die ellenlang durende blessure.

Fysio knows best

Tenminste, daar ga ik tijdens het revalideren wel vanuit.

De blessure waar ik mee kamp komt, volgens deze expert, door gebrek aan core. Nou ja, met de hoeveelheid core zit het wel goed. Maar met mijn core strength en core stability staat het niet best gesteld. Dit is namelijk geen van beide, in welke hoedanigheid dan ook, aanwezig. Hierdoor doe ik eigenlijk alles structureel fout: Van stilzitten tot hardlopen, van zwemmen tot wielrennen. Dus daar moeten we mee aan de slag.

Na een paar sessies van wervels losmaken en foamrollen (sorry voor de overload van foamrolling op Instagram!) konden we beginnen met trainen. Deze training bestaat uit een reeks oefeningen, de een gefocust op strength, de ander op stability. En wat blijkt? Daar heb je materiaal voor nodig waar een gemiddeld huishouden niet over beschikt. Dus zat er maar één ding op: De sportschool sponsoren.

De ontgroening

Die eerste keer vind ik altijd het ergste. Dat heb ik niet alleen bij gyms, maar bij alle ‘dingen’ waar ik de 1e keer alleen naartoe ga. Wat overigens zelden voorkomt, want ik probeer altijd iemand mee te nemen 😉

Ik vind het vervelend dat ik niet weet waar ik moet zijn, wat voor mensen er rondlopen, waar de spullen liggen die ik nodig heb, wie ik aan kan spreken als ik een vraag heb… Elke gek zijn eigen gebrek, toch? Het heeft even moed inspreken en een schop onder mijn kont gekost, maar ik ben gegaan. En dat voelde super awkward.

Ik kom namelijk met mijn stapeltje papieren naar de sportschool toe, om braaf mijn fysio oefeningen te doen. Niet om te shinen op de loopband (sommige mensen kunnen dat) of uit te b(l)inken in het krachthonk. Dus ik verzamel mijn attributen (verschillende gewichten, een loopladder, een step en een yoga mat) en ik ben ready to go. De eerste keer stond ik natuurlijk helemaal op de verkeerde plek. En liep ik zeker 5 mensen in de weg. Ik was zo blij toen het erop zat. Blij dat ik was gegaan. Maar zeker net zo blij dat ik weer naar huis mocht.

Doen alsof je gek bent

Inmiddels ben ik een paar weken lid en ben ik braaf 3x per week naar de sportschool gegaan om mijn oefeningen te doen. De awkwardness neemt af nu ik weet waar de spullen liggen en waar ik het beste kan gaan staan. Ik heb zelfs al tussen de grote jongens staan trainen! Wat niet hielp was de man die mij tijdens mijn walking lunges een uitgebreid compliment gaf. Want we weten allebei dat die er helemaal niet goed uitzien. En het is zeer onwaarschijnlijk dat hij daadwerkelijk geïnteresseerd is in walking lunges.

Ik heb ook al geleerd dat je het spitsuur beter kunt vermijden (om 18.30 kan je écht beter andere dingen gaan doen) en dat het elke dag om 07:00 lekker rustig is. Wat ik nog niet begrijp is waarom men echt standvast zo min mogelijk oogcontact maakt en geen boe of bah tegen elkaar durft te zeggen. Uitleg, iemand?

Eén gedachte over “Totale awkwardness in de sportschool”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *